Vakblad

Ja het had allemaal gekund. Een column deze week over Steve Jobs, Het nieuwe radio-onderzoek, de nieuwe Hyves strategie of de SBS perikelen. Maar als columnist schrijf je over de dingen die je ernstig verbazen. Onderwerpen die je vingers direct het toetsenbord inzuigen. Waaraan je geen weerstand kan bieden. Het moment van verbazing kwam bij mij afgelopen vrijdag. Op die dag plofte dit blad op de mat. En op de cover meende ik Rien Poortvliet te herkennen. Ik dacht nog waarom? Is Rien’s kabouterkookboek wereldwijd gerelaunched? Toen ik goed keek, stond er een raadsel onder. Who is This Guy? Toen begon het me te dagen, ik werd er ook al mee bestookt in email en op Twitter. Het is een commerciele actie van Linkedin. De Rien Poortvliet look-a-like had dus de voorpagina van Adformatie gekocht. Prima om een cover te kopen hoor. Maar dan zet je er op zijn minst ‘advertentie’ boven! Tot overmaat van ramp werd die Guy ook nog eens geinterviewd gepromoot in de redactionele rubriek ‘zeven vragen’. Niet door een journalist, maar door een freelance copywriter. En weer geen ‘advertorial’ vermelding er boven. Was dit mijn Adformatie? Verdomme dacht ik. Dit vakblad moet de Volkskrant, de Vrij Nederland of de Economist in zijn categorie zijn. Die moet het nieuws en de trends voor mij duiden. Een paar weken geleden heb ik me op deze plek al kwaad gemaakt over dit soort praktijken. En ik ben niet de enige. Op Twitter lees ik commentaren op deze actie als ‘scary’ en ‘Adformatie onwaardig’. Gaat Geert Wilders straks ook de cover plus interview kopen bij Vrij Nederland met een nep Henk en Ingrid? Wat heeft Linkedin’s Lot Keijzer met hoofdredacteur Theo van Vught gedaan om dit voor elkaar te krijgen? Nog even later lees ik de verklaring van Theo. Geld was de reden. Dan kon er weer een goed gevuld nummer worden gemaakt. Beste Theo, wil je mij en de lieve lezers dit niet meer aandoen? Geef het blad twee-wekelijks uit. Vraag abonnees om meer geld. Ontsla mij. Maak commerciele uitingen op zijn minst herkenbaar. Bedenk wat. Maar niet dit. En interview asjeblieft gewoon de echte oprichter van Linkedin. Echt een interessante man. Laat dit blad niet verworden tot een kabouterkookboek.

 

Column Adformatie 13 oktober 2011

Web-lomp.nl

In 2003 startte ik een weblog. Bij de firma web-log.nl. Van Sanoma. Na acht jaar hard ploeteren heb ik daar zo’n drieduizend berichten en vijftienduizend reacties op staan. Enkele maanden geleden kreeg ik samen met de 400.000 andere leden een aankondiging van web-log.nl dat ze gingen migreren naar een nieuw systeem. De meesten van u, die weleens een migratie hebben meegemaakt, weten dat dat geen lolletje is, zo’n migratie. Het woord migratie lijkt niet voor niets heel sterk op het woord migraine. Nou, u begrijpt dat een migratie van 400.000 weblogs in potentie een kolossaal kloppende koppijn kan oproepen. Bij de bloggers zelf, maar ook bij de advertentieverkopers zou je denken. Want met zes miljoen bezoeken in de maand moet daar ook wat geld te verdienen zijn. Dus ging Sanoma eind augustus vol goede moed van start. Zoiets bereid je natuurlijk ook goed voor. Daarom zou de klus ook in maximaal 48 uur geklaard zijn. Inmiddels zijn we dik drie weken verder. En zitten 400.000 bloggers massaal aan de bètablokkers. Want het lukt Sanoma niet de boel netjes om te zetten. Een gedeelte van de klanten, waaronder ik zelf, betaalt zo’n negentig euro per jaar voor het gebruiken van een weblog. Maar een mailtje richting klanten kan er niet van af. Op de weblogsite staat een wirwar van nietszeggende updates van ene Coen die het ongetwijfeld goed bedoelt. Als je de URL opent van je weblog, zie je wekenlang het bericht staan dat ‘vandaag’ alle weblogs geladen worden om online te gaan. Not. In de week dat een maansonde op 20 kilometer afstand de voetstappen van Neil Armstrong haarscherp fotografeert, komt Coen niet verder dan technische prietpraat over DNS en routing. Gelukkig wisselt Sanoma het beeld op je URL wel een beetje af. Zo was er een paar dagen de gezellige tekst “bad gateway” geprojecteerd. Een dag later zag ik dat mijn voorheen keurig opgemaakte weblog in een andere bijzondere vorm te zien was. De weblog zag eruit als een mislukte aquarel van een demente bejaarde. Om vervolgens weer helemaal op zwart te gaan. Op Twitter zie je de frustratie van de leden per dag toenemen. Mensen stappen op. We zijn benieuwd naar de STIR cijfers van september. Het ergste is het gebrek aan goede communicatie erom heen. Beste Sanoma, niet technologie of content is king. Je klanten zijn king. Doe er wat aan.

 

Column Adformatie 23 september 2011

Advertorial-interview

Er is een nieuwe rage gaande bij de vakbladen. In mijn mailbox vond ik een aantal bijzondere verzoeken van diverse bladen uit de communicatiebranche. Ik noem geen namen. Maar de titel van een van de vakbladen begon met een E en eindigde op merce. Een verzoek van een ander blad heeft een naam die begint met een F en eindigt op onk. Het ene vakblad was vrij dwingend. Wij willen graag een aantal data bespreken voor een advertorial-interview met meneer die en die. Huh? Een interview waar je als gexefnterviewde voor moet betalen? Vakbladen die zich optrekken aan het niveautje Harry Mens? Zo’n fantastisch interview waarbij het *kuch* vuur je aan de schenen wordt gelegd? En waarbij de commerciële afdeling bepaalt wat de lezer voorgeschoteld krijgt?Een ander blad vroeg duizend euro en dan mag je een column van een van je collega’s plaatsen. Klinkt goed, een blad met niet de beste mensen en meningen, maar voorgekauwde interviews en stukjes met en van zakken hooi. Je ziet het gewoon voor je. Een diepte-interview, gekocht door Eric van Stade van SBS, waarin hij zegt dat de kijkcijfers eigenlijk fantastisch waren het afgelopen jaar. Of Simon Neefjes van TBWA die heel overtuigd zegt nog nooit een slechte tv commercial te hebben gemaakt. En Dick Molman van Sanoma die beweert dat print springlevend is. Alsof Johan Cruijff, John de Mol, Steve Jobs of Giep Franzen telkens de portemonnee hebben moeten trekken als ze wat te melden hadden. De vakbladen zullen het best moeilijk hebben. Maar als je blad een soort Zondagskrantje wordt met alleen maar gesponsorde zooi, dan moet je het opdoeken. Onmiddellijk. Zonde van de bomen. Als niet journalistiek maar de tariefkaart leidend is, dan ben je al klinisch dood. Ongelooflijk eigenlijk dat in tijden waar authenticiteit, eerlijkheid en transparantie hoog in het vaandel staan, deze hoofdredacteuren zich een betrouwbaarheid aanmeten waar Prins Bernhard nog een puntje aan kan zuigen. Dit moeten we niet willen, mensen. Allemaal interviewtjes met allerlei mini Khadaffi’s, die de lezer alleen maar de informatie geeft die hen uitkomt. Ik ben benieuwd wat de volgende stap wordt in vakbladenland. Waarschijnlijk gaan alle journalisten eruit en worden de 3 J’s gevraagd de bladen voortaan vol te schrijven.

 

Column Adformatie 2 september 2011