Norm

KJHet was misschien nodeloos kwetsend van GeenStijl om niet de titel Volkskrant, maar om een journaliste persoonlijk aan te pakken via de “Zou u haar doen-methode”. Dat is niet zomaar een sluis openzetten, maar vergelijkbaar met het neerhalen van de Chineze Drieklovendam. Daar is niet tegenaan te dweilen. En ja, ga ook gewoon lekker bij Pauw of Tan zitten om je actie even uit te leggen. Aan de andere kant begrijp ik het klaagpamflet niet en het feit dat Volkskrant en NRC, zelf ook verdienend aan advertenties, hier zoveel ruimte aan geven. Het pamflet spreekt adverteerders aan en stelt onomwonden dat vrouwenvernedering en racisme de norm en niet de uitzondering is op GeenStijl en Dumpert. Maar even serieus mensen, open dan eens de website of app van Dumpert op een willekeurige dag (doe dan) en kijk dan eens op de homepage. Je kan geen filmpje aanwijzen – van de vijftien in beeld – dat racistisch is of vrouwenvernedering enthousiasmeert. En als ik de stukjes op GeenStijl lees de laatste dagen, en ook de veertien jaar daarvoor, geldt precies hetzelfde. De toon en inhoud kunnen je smaak niet zijn. Dat mag. Maar kijk dan gewoon lekker niet. Ga jouw eigen norm niet opleggen aan anderen. Laat dat over aan de specialisten in de hoofdkantoren van Ankara en Pyongyang. En doe het al zeker niet door het ouderwets uitzenden via een klaagpamflet, lekker veilig vanachter het bureau geschreven. Als je je ergert aan adverteerders waarvan jij persoonlijk vindt dat ze daar niet zouden moeten adverteren, dan neem je toch ook persoonlijke actie? Dan zeg je lekker je Rabo Regenboogrekening op, eet je gewoon een bak wortels en nooit meer een Big Mac bij MacDonalds, laat je je niet cremeren bij Yarden, laat je de Jumbo Racedagen links en rechts liggen en boycot je gewoon keihard dat Sprookjesbos van De Efteling. Maar ga adverteerders niet de maat nemen met jouw norm. Kunnen ze prima zelf over nadenken. Elk platform krijgt het publiek dat ze verdient en de adverteerders die dat publiek willen bereiken. Maar laten we vooral de rechter bepalen wat wel en niet door beugel kan. Het is mooi geweest met deze shitstorm. Zullen we met z’n allen gewoon weer effe normaal doen?

Column Adformatie 26 mei 2017

Boycot

prrHet tumult in de pers rondom Peter Jan Rens leidde gisteren niet tot extra kijkers op RTL5. De kijker bepaalt.  Op Facebook werd mij de volgende vraag gesteld. “Moeten bureaus adverteerders niet adviseren om het programma van Rens te vermijden?”. De vraag is afkomstig van een commercieel directeur van een buitenreclamebedrijf. Ik noem geen namen, maar zijn naam begint met een B en eindigt op art de Vries. Mijn wedervraag was of ik dan ook niet onze klanten moet adviseren om geen reclame meer te maken in abri’s die geplaatst zijn rondom hoerenbuurten. Peter Jan Rens of een hoer, is er een verschil? Het is niet de eerste taak van mediabureaus om moreel kompas te zijn. En om dan namens merken te zeggen waar ze wel en niet moeten adverteren. Dat moeten adverteerders toch echt zelf doen. Nieuws over calamiteiten en rampen uitgezonderd. Commerciële boodschappen laten we dan achterwege. Deze week werd er ook om een boycot door adverteerders gevraagd bij de Telegraaf. Koppen met termen als “Kansloze asielplaag” zijn niet passend zijn volgens bijvoorbeeld de man die overal verstand van heeft, Peter R de Vries. Maar VARA’s Claudia de Breij kon er prima mee leven. Gisteren kreeg ik van een aantal klanten ook een telefoontje om te overleggen hierover. Online worden merken door twitteraars belaagd die dreigen direct met een boycot op kopen van producten die worden geadverteerd in de krant van Wakker Nederland. Adverteerders zijn niet verantwoordelijk voor journalistieke keuzes. Een adverteerder die ergens adverteert kan het niet eens te zijn met elke mening, elke column en elke kop die in een nieuwskanaal verschijnt. Als ze daar aan zouden beginnen, is het einde zoek. Mag Kruidvat dan wel adverteren bij de EO als er een discussie is over Jezus versus een oerknal? En mag Corendon dan wel reclame maken rondom programma’s als Oh Oh Cherso waarin de mannen zo liefkozend over vrouwen spreken met termen als WOKNOK (voor de betekenis, google ‘wat is woknok’). Adverteerders moeten tegenwoordig zeker een mening hebben over maatschappelijke onderwerpen. Maar ze zijn ook vrij om ergens wel of niet te adverteren. De kracht van sociale media geeft lezers en kijkers echter een stem. Als de actie te massaal wordt, trekt de adverteerder zijn conclusie. De consument bepaalt. Niet Youp van ‘t Hek of Peter R. de Vries.

Column Broadcast Magazine 11 januari 2017